محمدمهدی اصفهانیان
داشتم فراموشت می کردم اما باز دوباره دیدمت تو غم ها غوطه ور شدم چرا
داشتم فراموشت می کردم اما تا صدات رسید به گوشم شکستم بی صدا چرا
داشتی می رفتی از خیال من ، خزونی بود بهار من ، دیدم تو رو خزونم جون گرفت
این قلب سرد و ساکتم دوباره با نگاه گرم و بی ریا و عاشقت زبون گرفت
چرا دوباره اومدی صدارو جون دادی گل بهار و زخم دل دوباره تازه شد
شوق نگاه خسته مو دوباره دوختی آخر ستاره حسرتم بی اندازه شد
یا راحتم کن و واسه همیشه این گل و بکن ز ریشه ، از خیال سرد من برو
یا باغبون شو و بهارو باز نشون بده گلارو تو وجود خسته ام برو
